[black lady]

Adam Asnyk

Bez granic

Potoki mają swe łoża -
I mają granice morza
Dla swojej fali -
I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie,
Nie pójdą dalej!

Lecz serce, serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie,
I wierzy, że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie
I niebo całe ogarnie.

I3 grudzień 1871

ostatnia strofa jest cudna....

[outsiderka]

Mmm. Uwielbiam Asnyka

[justyna118]

Tak, piękny wiersz

[black lady]

[Agnes]